ધ વન મુવી રિવ્યૂ। કાલ્પનિક અને લોકકથાઓનું જટિલ મિશ્રણ, સિદ્ધાર્થ-તમન્નાની ફિલ્મ જોવી કે નહિ?

મનોરંજન ENTERTAINMENT
Spread the love


 મનોરંજન ન્યૂઝ |ફિલ્મ જોયા પછી, દર્શક કંટાળો અનુભવી શકે છે, અને ફિલ્મ પૂરી કર્યા પછી, તે સમયનો બગાડ જેવું લાગી શકે છે. ‘ધ વન’ તે બીજા અનુભવને થોડા પગલાં આગળ લઈ જાય છે. સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા અને તમન્ના ભાટિયા અભિનીત, આ ફિલ્મ કાલ્પનિકતા, લોકકથાઓ, અલૌકિક શક્તિઓ અને કૌટુંબિક લાગણીઓને એકસાથે મિશ્રિત કરવાનો પ્રયાસ કરે છે.

ધ વન મુવી રિવ્યૂ

ફિલ્મની શરૂઆત મુંબઈના એક એન્જિનિયર અને તેની પત્નીથી થાય છે. તેમના લગ્ન પ્રેમ લગ્ન નથી, પરંતુ નિઃસંતાનતાનો મુદ્દો સ્ટોરીનો એક મહત્વપૂર્ણ ભાગ બની જાય છે. પછી તેનો પરિચય એક તાંત્રિક સાથે થાય છે, જે તેમને બાળકો પેદા કરવા માટે વિવિધ દવાઓ અથવા પાવડર આપવાનું કહે છે. આ દરમિયાન, એક જાતિવાદી મજાક બનાવવામાં આવી છે, જે ફિલ્મની શરૂઆતમાં અસ્વસ્થતા પેદા કરે છે. ત્યાંથી, ‘ધ વન’ પાછું ફરી શકતું નથી.

સિદ્ધાર્થ અને તમન્નાના પાત્રો મિલકત સંબંધિત કામ માટે એક ગામમાં પહોંચે છે. તેમના સંબંધીઓ ત્યાં રહે છે અને મિલકત એક રહસ્યમય જંગલની અંદર આવેલી છે. એક સ્થાનિક મહત્વાકાંક્ષી વ્યક્તિની પણ નજર જમીન પર હોય છે. પરિણામે, એ સમજવું સરળ છે કે જંગલના રહસ્યની સાથે, જમીન હડપ કરવાની યોજના પણ ચાલી રહી છે. પરંતુ તે સંભાવનાનો યોગ્ય રીતે ઉપયોગ કરવાને બદલે, સ્ક્રિપ્ટ અચાનક ગીતો, ડાન્સ અને એક પછી એક અલૌકિક સીન તરફ આગળ વધે છે.

રેશનાલિસ્ટ હોવાનો દાવો કરતો આ એન્જિનિયર સ્વાભાવિક રીતે જંગલની આસપાસની પરંપરાગત માન્યતાઓ, ધાર્મિક વિધિઓ અને લોકવાયકાઓને મહત્વ આપવા માંગતો નથી. પરંતુ ફિલ્મ ખાતર, તેને અંતે તે દુનિયાનો સામનો કરવો પડે છે. એવું જોવા મળે છે કે જંગલ દેવીઓ, ભયાનક આત્માઓ, શિંગડાવાળા ચમત્કારિક બળદો અને વિવિધ પ્રકારના CGI જીવોનું ઘર છે. 

નદીમાં ડૂબ્યા પછી પણ પૂજા થાળી, લાલ કપડાં, મોટું કપાળ અને અકબંધ સજાવટ જેવા દ્રશ્યો પણ વારંવાર પાછા આવે છે. સિદ્ધાર્થનું પાત્ર ક્યારેક તમન્નાને બચાવી રહ્યું છે, ક્યારેક બરફથી ઢંકાયેલા પર્વત પર ચઢી રહ્યું છે, તો ક્યારેક ખભા પર કોઈ પવિત્ર વસ્તુ લઈને પર્વત પરથી નીચે ઉતરી રહ્યું છે. પરંતુ આ દ્રશ્યો સાથે મુખ્ય વાર્તાનો સંબંધ ધીમે ધીમે નબળો પડતો જાય છે.

મનીષ પોલ દ્વારા ફિલ્મમાં કોમેડી ઉમેરવાનો પ્રયાસ કરવામાં આવ્યો છે. તેનું પાત્ર એક વૃદ્ધ મહિલાનો પીછો કરતો જોવા મળે છે અને ત્યાંથી હાસ્યની પરિસ્થિતિ ઊભી કરવાનો પ્રયાસ કરવામાં આવ્યો છે. પરંતુ તે રમૂજ પણ ખાસ કામ કરતું નથી. અંતે, સ્ટોરી, તર્ક અને પાત્ર વિકાસ, ત્રણેય એકબીજાથી અલગ પડેલા લાગે છે. 

ફિલ્મમાં એક સમયે, આપણે સાંભળીએ છીએ, “મેરી મદદ કર.” પછી એવું લાગે છે કે આ અપીલ પડદા પરના પાત્ર તરફથી નહીં, પરંતુ થાકેલા પ્રેક્ષકો તરફથી છે. જોકે ‘ધ વન’ કાલ્પનિક અને લોકકથાઓને મોટા પાયે રજૂ કરવા માંગે છે, પરંતુ નબળી પટકથા અને અસંગત રજૂઆત વારંવાર તે પ્રયાસને અટકાવી રહી છે.



Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *