Jawaharlal Nehru VS Narendra Modi On Somnath Temple : પંડિત જવાહરલાલ નહેરુ અને નરેન્દ્ર મોદી વચ્ચેનો મુકાબલો વૈચારિક ચર્ચાનો વિષય છે. સોમનાથ મંદિરના પ્રશ્ન પર આવું જ થઈ રહ્યું છે. વર્ષ 1026માં મુહમ્મદ ગઝનીએ સોમનાથ મંદિર તોડી પાડ્યું હતું. હવે હજાર વર્ષ પછી સોમનાથ સ્વાભિમાન પર્વ મનાવવામાં આવી રહ્યો છે. વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી તેનો અભિન્ન ભાગ છે. તેમની ભાગીદારી માત્ર ધાર્મિક વિધિ જ નહીં પરંતુ વૈચારિક પ્રતિબદ્ધતા છે. 75 વર્ષ પહેલાં, 1951માં જ્યારે સોમનાથ મંદિરનો જીર્ણોદ્ધાર કરવામાં આવ્યો ત્યારે નહેરુ તે પુનઃનિર્માણની વિરુદ્ધ હતા. નહેરુનો વિરોધ ધાર્મિક વિધિ ન હતો. તેમની પોતાની વૈચારિક પ્રતિબદ્ધતા પણ હતી.
સોમનાથ મંદિરનું ધાર્મિક મહત્વ જ્યોતિર્લિંગના રૂપમાં છે, પરંતુ વૈચારિક મહત્વ પણ ‘આઇડિયા ઓફ ઈન્ડિયા’ની પરિભાષા સાથે જોડાયેલું છે. દેશના બંને વડાપ્રધાનો એકબીજાથી વિરોધી અભિપ્રાય ધરાવે છે, તેને ભારતીયતાના બે દ્રષ્ટિકોણનું પ્રતિનિધિત્વ ગણી શકાય. નહેરુએ તેનો વિરોધ કેમ કર્યો? આ પ્રશ્નનો જવાબ તેમણે પોતે 1 ઓગસ્ટ, 1951ના રોજ મુખ્યમંત્રીઓને લખેલા પત્રમાં આપ્યો હતો. તેઓ કહે છે, “આ દેશમાં બહુ ઓછા લોકો સમજે છે કે ભારતના સાંપ્રદાયિક સંગઠનો દ્વારા વિદેશમાં આપણી પ્રતિષ્ઠાને કેટલી ઊંડી નુકસાન પહોંચે છે, કારણ કે તેઓ એ જ વલણોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જે પશ્ચિમી માનસિકતા નાપસંદ કરે છે અને સમજી શકતું નથી.” તાજેતરમાં સોમનાથ મંદિરની ભવ્યતાથી, ઔપચારિક લોકાર્પણે ભારત અને વિદેશમાં તેના ઘોષિત આદર્શો વિશે ખૂબ જ નકારાત્મક છાપ છોડી છે. ’
તે સામાન્ય સમજની બહાર છે કે જો કોઈ સમાજ કોઈ મંદિર અથવા ઐતિહાસિક સ્થળનું પુનર્નિર્માણ કરે છે જેને કોઈ આક્રમણકારે તોડી પાડ્યું છે, તો તે સાંપ્રદાયિક માનવામાં આવશે. નહેરુની દલીલ પાછળ હિન્દુ મુસ્લિમનો પ્રશ્ન હતો. કદાચ ગઝનીના સંપ્રદાયમાંથી તેમણે સમકાલીન ભારતના મુસ્લિમો સાથે જોડાવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો અથવા ધાર્મિક સ્થળના પુનર્નિર્માણમાં રાજ્યની ભૂમિકાને બિનસાંપ્રદાયિકતાની વ્યાખ્યા સાથે અસંગત ગણાવી હતી. બંને દલીલો અતાર્કિક છે. આ જ કારણ છે કે તેમને પોતે તેમની પાર્ટી અને કેબિનેટમાં અલગ રહેવું પડ્યું હતું. સરદાર પટેલ, કે.એમ. મુનશી, એન.વી. ગાડગિલ જેવા વરિષ્ઠ મંત્રીઓ આ જીર્ણોદ્ધાર અભિયાનના સૂત્રધાર હતા. મુનશી અને ગાડગિલ સોમનાથ ટ્રસ્ટના સભ્ય હતા અને પ્રમુખ રાજેન્દ્ર પ્રસાદ પોતે તેની નાણાકીય બાબતોની દેખરેખ રાખતા હતા.
રાજેન્દ્ર પ્રસાદે 2 મે 1951ના રોજ સોમનાથ મંદિરના ઉદ્ઘાટન પ્રસંગે જે કહ્યું તે વૈચારિક ચર્ચાનો આધાર છે જે અત્યાર સુધી કોલ્ડ સ્ટોરેજમાં રાખવામાં આવ્યો હતો. રાજેન્દ્ર પ્રસાદના શબ્દોમાં કહીએ તો, ‘પોતાની ભસ્મમાંથી પુનઃ ઉઠીને આ સોમનાથ મંદિર દુનિયા સમક્ષ ઘોષણા કરી રહ્યું છે કે જે વસ્તુ માટે લોકોના હૃદયમાં અપાર શ્રદ્ધા અને પ્રેમ છે, કોઈ પણ વ્યક્તિ અથવા કોઈ શક્તિ તેને ક્યારેય નષ્ટ કરી શકશે નહીં. ’
આજે અમારો પ્રયાસ ઇતિહાસને સુધારવાનો નથી. અમારો એકમાત્ર હેતુ ફરીથી જાહેર કરવાનો છે કે આપણે તે વિશ્વાસ, માન્યતા અને મૂલ્યો સાથે દૃઢપણે જોડાયેલા છીએ જેના પર અનાદિકાળથી આપણો ધર્મ આધારિત છે. નહેરુ એ વાત ચૂકી ગયા કે ગઝની માત્ર આક્રમક નહી, પરંતુ એક ચોક્કસ દૃષ્ટિકોણનો પ્રતિનિધિ હતો, જેમાં એકરૂપતા સ્થાપિત કરવા માટે બુદ્ધિ અને શક્તિ બંનેનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે.
તેનાથી વિપરીત, ભારતીય સભ્યતા પ્રયોગાત્મક રહી છે, જેને લોકોએ અનુકૂળ અને પ્રતિકૂળ બંને સંજોગોમાં ભૂલવા દીધી નથી. આ પ્રાયોગિક પ્રકૃતિ બહુલતા, વિવિધતા અને ચેતનાની અમર્યાદિત સ્વતંત્રતાની માતા છે. એટલે કે, આસ્થા અને રૅશનાલિઝમ બંને એકબીજાને સમાંતર અને પૂરક તરીકે અસ્તિત્વ ધરાવે છે. આ સમજીને જર્મન વિદ્વાન મેક્સ મુલરે લખ્યું હતું, ‘ભારત: આપણને શું શીખવે છે?’
પશ્ચિમના માપદંડોના આધારે ભારત ક્યારે રાષ્ટ્ર બન્યું તે આપણી ચિંતા ન હોવી જોઈએ. આપણા પોતાના ધોરણો મુજબ આપણે કેટલા લાંબા સમયથી અને કેવા પ્રકારના રાષ્ટ્ર છીએ તે ચર્ચાનો મૂળ વિષય છે. નરેન્દ્ર મોદી માટે જ તેમણે ભારતની ભૂમિકાને મૂળભૂત રીતે બદલી નાખી છે. સભ્યતા અને સંસ્કૃતિના પ્રશ્નો પ્રત્યે રાજ્ય ઉદાસીન રહી શકે નહીં. તેથી, તે બધા રાજ્ય અને રાજ્યોની એજન્સીઓને સૂક્ષ્મ અથવા મેક્રો સાંસ્કૃતિક વિષય સાથે જોડે છે.
પ્રશ્ન એ ઉભો થાય છે કે શું આ સાંપ્રદાયિક છે કે નહીં? જવાબની શોધ એ એક વૈચારિક ચર્ચા છે. ભારતની ઓળખ સીમાઓ કરતાં વધુ સંસ્કૃતિ અને સભ્યતાના પાસાઓથી રહી છે. આમાં સ્વતંત્ર ચેતના અવિરત રહી છે. પરંતુ અન્યના અસ્તિત્વની નૈતિક અને નીતિગત કાયદેસરતા સ્વીકારવામાં આવે છે. આ ભારતની વૈચારિક સાતત્યનો સાર છે. નરેન્દ્ર મોદી મૈત્રીપૂર્ણ ભારતીય રાજ્યને પ્રોત્સાહન આપે છે. નહેરુ સોમનાથના જીર્ણોદ્ધાર કરવામાં ખચકાટ અનુભવતા હતા, પરંતુ મોદીના શબ્દોમાં કહીએ તો, “હું સંપૂર્ણ આત્મવિશ્વાસ અને સ્પષ્ટતા સાથે કહેવા માંગુ છું કે પ્રથમ આક્રમણના હજાર વર્ષ પછી પણ સોમનાથની વાર્તા વિનાશની વાર્તા નથી.” આ ભારત માતાના કરોડો સંતાનોની અતૂટ શ્રદ્ધા અને અદમ્ય સાહસની ગાથા છે. ’
તે કોઈ સંકુચિત પ્રશ્ન નથી. એક સભ્ય રાષ્ટ્રના વિઝનને વૈશ્વિક સ્તરે સાકાર કરવાની ભારતીય ભાવના છે, જેનો ક્યારેય અંત આવી શકે તેમ નથી. છેવટે, તે પ્રશ્ન પર આવે છે કે શું ભારત તેની ઓળખ, તેની સંસ્કૃતિ અને સભ્યતા મેળવશે, અથવા તે પશ્ચિમના અરીસામાં તેમને અનુકૂળ થશે? નહેરુ બે વિચારધારાઓના પ્રતિનિધિ છે જે પશ્ચિમ માટે મૈત્રીપૂર્ણ છે અને મોદી ભારતની સાંસ્કૃતિક ચેતના માટે પ્રતિબદ્ધ છે.
