શબ્દોના જાદૂગર હતા મિશ્રાજી, પોતાને ‘વર્ડસ્મિથ’ કહેવું ગમતું!

આજે સવારે ઉઠ્યા પછી, હંમેશની જેમ મારા વોટ્સએપ મેસેજ ચેક કરી રહ્યો હતો. લગભગ બે ડઝન સંદેશાઓમાંથી, ઇમરાનનો એક નાનો સંદેશ મળ્યો. – દુઃખદ સમાચાર, મિશ્રા સરનું આજે વહેલી સવારે અવસાન થયું.

મિશ્રા સર, ઉર્ફે આર.કે. મિશ્રા. એક તેજસ્વી પત્રકાર જેમણે છેલ્લા છ દાયકાથી ગુજરાતને પોતાનું કાર્યસ્થળ બનાવ્યું હતું, જેમનું લેખન અને ઉત્તમ અંગ્રેજી તેમના રિપોર્ટિંગ અને લેખો જેટલું જ ચર્ચામાં હતું. ગુજરાતમાં, જ્યાં પત્રકારો હંમેશા એકબીજાને ચીડવવામાં વ્યસ્ત રહે છે, મિશ્રાજી રાષ્ટ્રીય સીબીડીના નેતા તરીકે જાણીતા હતા. જોકે, તેનાથી વિપરીત, તેમના પહેરવેશથી લઈને તેમની બોલવાની રીતભાત સુધી, મિશ્રાજી હંમેશા લશ્કરી અધિકારીની છાપ આપતા હતા.

આર.કે. મિશ્રાના પ્રશંસકો તેમને ‘મિશ્રાજી’ અથવા ‘મિશ્રા સર’ કહેતા હતા. હું તેમને મિશ્રા સર કહેનારાઓમાંનો એક હતો, ફક્ત એટલા માટે નહીં કે તેઓ પત્રકારત્વ વ્યવસાયમાં મારાથી ત્રણ દાયકા મોટા હતા, પણ એટલા માટે પણ કે મને તેમના માટે ઊંડો આદર હતો.

મિશ્રાજી સાથે મારી પહેલી મુલાકાત 1999માં થઈ હતી, જ્યારે હું પહેલી વાર ગુજરાતની મુલાકાતે આવ્યો હતો. લગભગ દોઢ દાયકા ત્યાં રહ્યા અને પછી દિલ્હી એનસીઆરમાં સ્થળાંતર થયા છતાં, અમારા સંબંધો જીવંત રહ્યા. તેઓ ક્યારેક ક્યારેક દિલ્હીમાં મારી મુલાકાત લેતા, અને જ્યારે પણ હું અમદાવાદ જતો ત્યારે હું મિશ્રાજીને પણ મળતો.

મિશ્રાજી સાથે મારી છેલ્લી મુલાકાત આ મહિનાની સાતમી તારીખે (ફેબ્રુઆરી 2026) થઈ હતી. પરંતુ તેમને પહેલી વાર જોયા પછી સારું લાગ્યું નહીં. મિશ્રાજી પથારી પર સૂતા હતા, તેમના નાકમાં ઓક્સિજન ટ્યુબ લગાવેલી હતી, શ્વાસ લેવામાં તકલીફ પડી રહી હતી. તેમની આંખો ખુલતી ન હતી. મેં તેમને ઘણી વાર બોલાવ્યા, પરંતુ કોઈ જવાબ ન મળ્યો.

મિશ્રાજીની હાલત જોઈને, મેં તેમના પત્ની મીનાક્ષી, પુત્રી રાશિ અને પુત્ર શિખરની હાજરીમાં કહ્યું, “હે ભગવાન, કૃપા કરીને તેમને તમારી પાસે લઈ જાઓ.” સામાન્ય રીતે, જ્યારે કોઈ બીમાર હોય છે, ત્યારે લોકો તેમના ઝડપી સ્વસ્થતા અને લાંબા આયુષ્ય માટે પ્રાર્થના કરે છે, પરંતુ હું તેમની વિદાય માટે પ્રાર્થના કરતો હતો. કેમ?

ખરેખર, મિશ્રાજીની લાચારી મને પરેશાન કરતી હતી, મને સતાવતી હતી. તેઓ છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી કેન્સર, પ્રોસ્ટેટ કેન્સરથી પીડાતા હતા. તેઓ પહેલા પણ હોસ્પિટલમાં હતા, પરંતુ મોટાભાગે સ્વસ્થ થઈ ગયા. તે પછી, બધું સરળતાથી ચાલ્યું. તેમણે ગયા વર્ષે તેમનો 75મો જન્મદિવસ ઉજવ્યો, અને તેમના પુત્ર શિખરના લગ્ન પણ કરાવ્યા.

પરંતુ નવેમ્બર 2025થી, તેમની સમસ્યાઓમાં નોંધપાત્ર વધારો થયો. મિશ્રા ઘરે પડી ગયા અને તેમને તાત્કાલિક હોસ્પિટલમાં લઈ જવામાં આવ્યા. ત્યારથી, તેઓ સતત હોસ્પિટલમાં આવતા-જતા રહેતા હતા. તેમણે વાત કરવાનું બંધ કરી દીધું, તેમનો મોટાભાગનો સમય સૂઈ રહ્યા, અને તેમની યાદશક્તિ ધીમે ધીમે બગડતી ગઈ. થોડા દિવસો પહેલા, ડૉક્ટરે જાહેર કર્યું કે કંઈ કરી શકાતું નથી, અને તેમની દવા બંધ કરી દીધી. તેમણે તેમના પરિવારને સલાહ આપી કે તેઓ તેમને ઘરે લઈ જાય અને ભગવાનને પ્રાર્થના કરે.

મિશ્રાજીનો 76મો જન્મદિવસ 5 ફેબ્રુઆરીએ આ જ સ્થિતિમાં પસાર થયો, અને તેમને કોઈ ખ્યાલ નહોતો. તેમને ન તો દુઃખ લાગ્યું કે ન તો આનંદ, અને ન તો તેમના મનમાં આવી કોઈ સંવેદનાઓ ઉત્પન્ન થઈ રહી હતી. મગજનો જે ભાગ આવી સંવેદનાઓ ઉત્પન્ન કરે છે તેને કેન્સરની સારવાર દરમિયાન નુકસાન થયું હતું.

મિશ્રાજીની ખરાબ સ્થિતિ વિશે જાણ્યા પછી જ હું દિલ્હીથી તેમને મળવા આવ્યો. મને સમજાયું નહીં કે જે વ્યક્તિ શરૂઆતથી જ પોતાના સ્વાસ્થ્યનું આટલું ધ્યાન રાખતો હતો, જે પગમાં શક્તિ હોય ત્યાં સુધી સતત ચાલતો રહેતો હતો, તેને પ્રોસ્ટેટ કેન્સર કેવી રીતે થઈ શકે છે અને પછી તે મગજનો લકવોથી પીડાઈ શકે છે.

આ પહેલાં, જ્યારે હું 29 સપ્ટેમ્બર, 2025ના રોજ મિશ્રાજીને મળવા અમદાવાદ આવ્યો હતો, ત્યારે મેં તેમની સાથે મજાક પણ કરી હતી. મેં કહ્યું, “તમે જે બે અંગોનો સૌથી વધુ ઉપયોગ કર્યો – તમારું મગજ અને પ્રોસ્ટેટ – તે તમારા માટે નિષ્ફળ ગયા છે, જ્યારે એવું કહેવાય છે કે તેમનો ઓછો ઉપયોગ કરવાથી સમસ્યાઓ થઈ શકે છે.”

તેમની બીમાર, નાજુક સ્થિતિમાં પણ, મિશ્રાજી મારા શબ્દો પર હસ્યા. મેં આખી જિંદગી સાથીદારો, ઉપરી અધિકારીઓ અને જુનિયરો પાસેથી આ સાંભળ્યું છે. તેમને લોકોને પોતાના વિશે કંઈક સાંભળવા માટે ચીડવવાનું પણ ખૂબ ગમતું હતું. એક અસાધ્ય બીમારી સામે ઝઝૂમી રહેલા, મિશ્રાજીનો સ્વભાવ તેમના અંતિમ વર્ષોમાં પણ બદલાયો ન હતો. આ 7 ફેબ્રુઆરીની સાંજે, હું તેમને ચીડવવાનો ઇરાદો રાખતો હતો, ઈચ્છતો હતો કે તેઓ સાંભળવા અને સમજવાની, તેનો આનંદ માણવાની સ્થિતિમાં હોય!

જોકે, મિશ્રાજી સાંભળવા કરતાં વધુ કહેવાનું માનતા હતા. તેઓ એક મહાન વાર્તાકાર હતા; વાર્તા કહેવાનું તેમના અસ્તિત્વમાં હતું. તમે તેમની સાથે બેસતા અને તેઓ કલાકો સુધી વાર્તાઓ કહેતા, દરેક વાર્તાઓ એકબીજા કરતાં વધુ સારી. ગીરના સિંહોથી લઈને કાઠિયાવાડના બુકીઓ સુધી, ખાલિસ્તાની આતંકવાદીઓથી લઈને ગુજરાતના રાજકારણીઓ, અધિકારીઓ અને પત્રકારો સાથે સંબંધિત હજારો વાર્તાઓ.

મિશ્રાજી વાર્તાઓ સંભળાવવામાં માહેર હતા, અને તેમની સામે બેઠેલા લોકો ખૂબ ધ્યાનથી સાંભળતા, ભાગ્યે જ તેમને અટકાવતા. તેમના પત્રકાર સાથીઓ મિશ્રાજી પાસેથી આ વાર્તાઓ સાંભળવામાં કલાકો સુધી ગાડીમાં વિતાવતા, તેમનું અસ્ખલિત ભાષણ, અને સૌથી લાંબી મુસાફરી પણ આરામથી પસાર થતી.

મિશ્રાજી સાથે મારો સંબંધ તેમની વાર્તા કહેવાને કારણે હતો, પરંતુ એક બીજું કારણ પણ હતું. મિશ્રાજી એવા થોડા પત્રકારોમાંના એક હતા જેઓ તેમના પહેરવેશ, રીતભાત, ધાડક બોલવાની રીત, અંગ્રેજી પર અદ્ભુત પ્રભુત્વ અને રમૂજની અદ્ભુત ભાવના માટે જાણીતા હતા.

તેમની મૂછો તેમનો ટ્રેડમાર્ક હતો. કડક, જાડી અને ઉપર તરફ તીક્ષ્ણ. જો તમને જનરલ નાથુ સિંહ યાદ હોય, તો તે કંઈક અંશે સમાન હતી. મિશ્રાજીમાં લશ્કરી વર્તન હતું. તેઓ કોઈપણ ઔપચારિક પ્રસંગે સૂટ અને ટાઈમાં જોવા મળતા. પહેલી નજરે જ કોઈ તેમને લશ્કરી અધિકારી સમજી લેશે.

તેમને લશ્કર પ્રત્યે ખૂબ આદર હતો અને તેમને લશ્કરમાં પણ પસંદ કરવામાં આવ્યા હતા, પરંતુ તેમની દાદીના ઇનકારને કારણે તેઓ જોડાઈ શક્યા ન હતા. નોંધપાત્ર વાત એ હતી કે તેમનું નામ દેશના પ્રથમ આર્મી ચીફ જનરલ રાજેન્દ્ર સિંહજી દ્વારા રાખવામાં આવ્યું હતું, જેમણે તેમને પોતાનું નામ આપ્યું હતું. આમ, તેમનું નામ રાજેન્દ્ર કુમાર મિશ્રા રાખવામાં આવ્યું હતું, પરંતુ તેમના જીવન દરમ્યાન, તેઓ તેમના સાથીદારો અને પરિચિતોમાં આરકે મિશ્રા તરીકે જાણીતા હતા.

તેમની બીજી ઓળખ પણ હતી. મૂછો ધરાવતા મિશ્રાજી, જેને મુચ્છડ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. મોટાભાગના પત્રકારો, રાજકારણીઓ અને અધિકારીઓ, તેમને યાદ કરતી વખતે, ઘણીવાર તેમની મૂછોનો ઉલ્લેખ કરતા. ઘણા રાજકીય નેતાઓ, જેઓ એક સમયે મિશ્રાના લેખનનું નિશાન હતા, તેઓ ઘણીવાર કટાક્ષ અથવા કડવાશના સંકેત સાથે તેમના વિશે પૂછપરછ કરવાનો પ્રયાસ કરતા, તો પૂછતા હતા કે શું હાલ છે ‘મૂંછ’ના.

મિત્રો અને દુશ્મનો બંને અને મિશ્રાનો વિવાદ સાથેનો સંબંધ સતત રહ્યો. પરંતુ આ બધા વચ્ચે, મિશ્રાની કલમ વહેતી રહી, તેમના જીવનના છેલ્લા વર્ષોમાં ટાઇપરાઇટરની રણકાર અને તેમના છેલ્લા બે દાયકામાં તેમની આંગળીઓ કમ્પ્યુટર કીબોર્ડ પર ધબકતી રહી. તેઓ કોઈપણ લેખ શરૂ કર્યા પછી પૂર્ણ કરવામાં દ્રઢ વિશ્વાસ ધરાવતા હતા.

દુ:ખની વાત રહેશે કે મિશ્રા તેમની આત્મકથાને અંતિમ સ્વરૂપ આપી શક્યા નહીં. તેઓ તેમના બાળપણથી લઈને તેમના રાજકોટના દિવસો સુધીની વાર્તાઓ જ લખી શક્યા, તેમને તેમના અંગત કમ્પ્યુટર પર લગભગ પાંસઠ હજાર શબ્દોમાં સંક્ષિપ્ત કરી. ઘણું બધું લખવાનું બાકી હતું, પરંતુ તેમની તબિયતે સાથ ન આપ્યો. આ અફસોસ ફક્ત તેમને જ નહીં, પરંતુ તેમના પ્રિયજનોને પણ લાગશે.

જો મિશ્રાજીએ બધી વાર્તાઓ લખી હોત, તો તેમાં ગુજરાતના રાજકારણ, પત્રકારત્વ અને સમાજનો મૂલ્યવાન ખજાનો તો સંગ્રહ થયો હોત જ, પણ વાચકો માટે પણ તે ખૂબ જ રસપ્રદ હોત. તેમની પાસે એવી વાર્તાઓ હતી કે તે તમને આશ્ચર્યચકિત કરી દેતી અને હાસ્યથી લથપથ કરી દે.

મારી પાસે પણ મિશ્રાજીની બાળપણથી યુવાની સુધી, અને યુવાનીથી દાદા સુધીની હજારો વાર્તાઓ છે. આ વાર્તાઓમાં રહસ્ય, રોમાંચ, ગલીપચી અને હાસ્ય છે. મિશ્રાજીને દિલથી હસવું ખૂબ ગમતું હતું અને તેમના કિસ્સા સાંભળીને લોકો હસીને હસીને પાગલ થઇ જતા હતા. એવા જ લોકોમાંથી એક હું પણ હતો.

મિશ્રાજી ખૂબ જ ઉત્સાહથી કહેતા હતા કે કેવી રીતે, 1983માં જ્યારે પ્રિન્સ ફિલિપ એશિયાઈ સિંહો જોવા માટે જૂનાગઢ આવ્યા હતા, ત્યારે તમામ પ્રયાસો છતાં, વન વિભાગના અધિકારીઓ તેમના મહેમાનને સિંહો બતાવી શક્યા ન હતા.

તે સમયે, રાજ્ય પર માધવ સિંહ સોલંકીનું શાસન હતું, અને અમર સિંહ ચૌધરી તેમના મંત્રીમંડળમાં પ્રોટોકોલ માટે જવાબદાર હતા. ગુજરાત સરકારે પ્રિન્સ ફિલિપના આગમન માટે વ્યાપક તૈયારીઓ કરી હતી. દિલ્હીમાં પણ ઇન્દિરા ગાંધીના શાસન હેઠળ કોંગ્રેસ પક્ષનું શાસન હતું.

દિલ્હીથી સ્પષ્ટ સૂચનાઓ મળી હતી કે પ્રિન્સ ફિલિપની ગુજરાત મુલાકાત સરળતાથી થાય. પ્રિન્સ ફિલિપ 17 નવેમ્બર, 1983ના રોજ રાણી એલિઝાબેથ દ્વિતીય સાથે દિલ્હી પહોંચ્યા હતા. પરંતુ તેમને દિલ્હીમાં રસ નહોતો; તેઓ વન્યજીવનના શોખીન હતા. તેથી, તેઓ એશિયાટિક સિંહોના છેલ્લા આશ્રય તરીકે પ્રખ્યાત ગીર અભયારણ્યમાં જંગલના રાજાને જોવા માટે ગુજરાતની મુલાકાતે ગયા હતા.

પ્રિન્સ ફિલિપની ગીર મુલાકાતની સફળતા સુનિશ્ચિત કરવા માટે વન વિભાગે વિસ્તૃત તૈયારીઓ કરી હતી. જૂનાગઢમાં તે સમયે CCF-વન્યજીવન હતા તેવા પી.બી. લાખાણીના નેતૃત્વ હેઠળ, પ્રિન્સ ફિલિપ રાજ્યના રાષ્ટ્રીય ઉદ્યાનમાંથી કયો રસ્તો લેશે અને તેમને જંગલનો રાજા કેવી રીતે બતાવવામાં આવશે તે નક્કી કરવામાં આવ્યું હતું.

આ માટે, વન વિભાગના કર્મચારીઓએ અગાઉથી જાળ પણ ગોઠવી હતી, જેથી સિંહો નજીકમાં રહે, સરળ શિકાર શોધતા રહે અને તેઓ આરામથી તેમના મહેમાનને જંગલનો રાજા બતાવી શકે.

આ હાઇ-પ્રોફાઇલ મુલાકાતને આવરી લેવા માટે, મિશ્રાજી અને તેમના સાથીદારો જૂનાગઢ પહોંચ્યા. તેમનો ઇરાદો જૂનાગઢ સર્કિટ હાઉસમાં રાતે સૂવાનો અને પ્રિન્સ ફિલિપની ગીર મુલાકાતનો અહેવાલ આપવા માટે સવારે 4 વાગ્યે સાસણ જવાનો હતો.

પરંતુ સાંજે, મિશ્રાજી અને તેમના પત્રકાર સાથીઓ, જેઓ તેમના નિત્યક્રમ મુજબ સર્કિટ હાઉસમાં ભેગા થયા હતા, તેઓ એક કર્મચારી પાસેથી મળેલી માહિતીથી સ્તબ્ધ થઈ ગયા. ડાઇનિંગ હોલમાં જંગલ અને પોલીસ અધિકારીઓની વાત સાંભળતી વખતે, આ કર્મચારીને ખ્યાલ આવ્યો કે જૂનાગઢથી સાસણ જતા રસ્તા પર સવારે 4 વાગ્યે પોલીસ ચોકી બનાવવામાં આવશે, અને ઉચ્ચ અધિકારીઓ પાસેથી મળેલી માહિતી અનુસાર, પત્રકારોને આગળ વધવા દેવામાં આવશે નહીં. સરકાર અને અધિકારીઓ ઇચ્છતા ન હતા કે પત્રકારો સાસણ પહોંચે અને પ્રિન્સ ફિલિપની મુલાકાતની ટીકા કરે.

આ માહિતી મળતાં, મિશ્રાના નેતૃત્વમાં પત્રકારોનું એક જૂથ ખાધા-પીધા વિના રવાના થયું. તેઓ સવારે 2 વાગ્યે એક વાનમાં પહોંચ્યા, જ્યારે પોલીસ અને વન વિભાગના અધિકારીઓ તેમને રોકવા માટે ચેકપોસ્ટ ગોઠવવાના હતા, સવારે 4 વાગ્યાથી.

જ્યારે તેઓ વન વિભાગના ગેસ્ટ હાઉસ, સિંહ સદન પહોંચ્યા, અને તેમને જગ્યા ન મળી, ત્યારે તેઓ સ્ટોરમાં છુપાઈ ગયા અને કોઈક રીતે ગાદલા વચ્ચે રાત વિતાવી. સવારે જ્યારે તેઓ ગાદલાના ઢગલામાંથી બહાર આવ્યા, ત્યારે તેમાંના મોટાભાગના લોકોના કપડાં અને ચહેરા પર કપાસ ચોંટી ગયો હતો. તે દિવસોમાં, ગાદલા ફક્ત કપાસથી ભરેલા હતા, જે આજના ગાદલાથી વિપરીત હતા.

જ્યારે આ લોકો રૂમમાંથી બહાર આવ્યા, ત્યારે વન વિભાગ અને પોલીસ અધિકારીઓને ખ્યાલ આવ્યો કે તેમના ઘરમાં ઘુસણખોરી થઈ ગઈ છે. તેઓ કંઈ કરી શક્યા નહીં, તેઓ પત્રકારોને ભગાડી શક્યા નહીં. ગુસ્સામાં, તેઓએ કોઈ પત્રકારને જંગલમાં લઈ ગયા નહીં.

પ્રિન્સ ફિલિપના કદને ધ્યાનમાં રાખીને, વન વિભાગે તેમને વહેલી સવારે 9 વાગ્યે જંગલમાં લઈ જવાનું નક્કી કર્યું હતું, જ્યારે સિંહ જોવાની શક્યતા સૌથી વધુ હોય છે. પરંતુ વન વિભાગના અધિકારીઓ પ્રિન્સ ફિલિપની સુવિધા વિશે ચિંતિત હતા; તેમને લાગ્યું કે જંગલનો રાજા તેમના નિયંત્રણમાં છે.

પરંતુ કાશ શક્ય હોત. જંગલનો રાજા પહેલેથી જ તે જગ્યાએ શિકાર કરી ચૂક્યો હતો જ્યાં ફાંદો બાંધવામાં આવ્યો હતો અને ગાઢ ઝાડીઓમાં આરામથી સ્થાયી થઈ ગયો હતો. પરિણામે, તેમના તમામ પ્રયાસો છતાં, વન વિભાગના અધિકારીઓ રાજકુમારને જંગલનો રાજા બતાવવામાં અસમર્થ રહ્યા.

પ્રિન્સ ફિલિપ માત્ર નિરાશ જ નહીં, પણ શરમના લીધે વન વિભાગના કર્મચારીઓએ તેમના માટે કાઠિયાવાડી ઘોડાઓનું પ્રદર્શન રાખ્યું અને તેમને ઘોડાની નાળ બતાવીને પરિસ્થિતિને શાંત કરવાનો પ્રયાસ કર્યો. મિશ્રા અને તેમની કંપનીને આ આખી વાર્તા એક ખાસ કર્મચારી પાસેથી જાણવા મળી, જેને તેમણે ગુપ્ત રીતે પ્રિન્સ ફિલિપના કાફલામાં રાખ્યો હતો.

બીજા દિવસે, જ્યારે આ રસાળ વાર્તા અખબારોમાં પ્રકાશિત થઈ, ત્યારે ગુજરાત સરકાર અને અધિકારીઓ ગુસ્સે થયા. પરંતુ મિશ્રા ખૂબ જ ખુશ હતા, અધિકારીઓની ચાલાકી છતાં તેમના રિપોર્ટિંગ મિશનમાં સફળ થયા.

સૌરાષ્ટ્રથી સુરત, કાશ્મીરથી દીવ સુધી દાયકાઓ સુધી સતત ગ્રાઉન્ડ રિપોર્ટર રહેલા મિશ્રાએ મોટાભાગે ગુજરાતમાં કામ કર્યું, જોકે તેમનું જન્મસ્થળ ઉત્તર પ્રદેશ હતું. તેઓ ઉત્તર પ્રદેશના એક મહત્વપૂર્ણ, ઐતિહાસિક ગામથી આવ્યા હતા. આ ગામ બદરખા હતું, જે રાષ્ટ્રીય અને આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે ભારતીય સ્વતંત્રતા સંગ્રામના અમર યોદ્ધા, ક્રાંતિકારી અને શહીદ ચંદ્રશેખર આઝાદની ભૂમિ તરીકે પ્રખ્યાત છે.

પોતાના પૂર્વજોની વાર્તા કહેતી વખતે, મિશ્રાએ 19મી અને 20મી સદીના ઇતિહાસ, ખાસ કરીને ઉત્તર પ્રદેશ અને સૌરાષ્ટ્ર વચ્ચેના જોડાણનું પણ વર્ણન કર્યું. ઇતિહાસમાં રસ ધરાવતા કોઈપણ માટે આ વાર્તા રસપ્રદ છે.

19મી સદીની શરૂઆતમાં, મિશ્રાના પૈતૃક ગામ, બદરખા, મોટાભાગે બ્રાહ્મણ પરિવારો – કનુજિયા બ્રાહ્મણો – દ્વારા વસતું હતું. “ત્રણ કનુજિયા, તેર ચૂલા” વાક્ય જાણીતું છે કારણ કે કનુજિયાઓ વચ્ચે વારંવાર ઝઘડા થતા હતા. જોકે, 1857ના પ્રથમ સ્વતંત્રતા યુદ્ધ દરમિયાન, તેઓ સામૂહિક રીતે અંગ્રેજો સામે લડ્યા હતા.

આ કારણોસર, 1857ના બળવા પછી, અંગ્રેજોએ મોટા પાયે બ્રાહ્મણોને સેનામાંથી હાંકી કાઢ્યા હતા. મિશ્રાના પૂર્વજોને પણ સેનામાંથી હાંકી કાઢવામાં આવ્યા હતા અને તેઓ સિંધિયા સેનામાં જોડાઈને આજીવિકાની શોધમાં ગ્વાલિયર ગયા હતા. અહીંથી સિંધિયા સ્ટેટ લેન્સર્સનો એક ભાગ પાછળથી સૌરાષ્ટ્રના સૌથી મોટા રજવાડાઓમાંના એક, નવાનગરના મહારાજાને ભેટમાં આપવામાં આવ્યો હતો.

લેન્સર્સના આ ભાગ સાથે જ મિશ્રાના પરદાદા, શિવનારાયણ મિશ્રા, જામનગર આવ્યા હતા. જામનગર નવાનગર રજવાડાનું મુખ્ય મથક હતું, અને તેના શાસક જામ સાહેબ તરીકે જાણીતા હતા. ભારતની સ્વતંત્રતા સમયે જ્યારે કાઠિયાવાડના બધા રજવાડાઓનું વિલિનીકરણ કરીને નવું સૌરાષ્ટ્ર રાજ્ય બનાવવામાં આવ્યું, ત્યારે તેના પ્રથમ રાજપ્રમુખ નવાનગર રાજ્યના મહારાજા દિગ્વિજય સિંહ હતા. સોમનાથ મંદિરના પુનર્નિર્માણમાં પણ દિગ્વિજય સિંહે મહત્વપૂર્ણ ભૂમિકા ભજવી હતી.

નવાનગર-જામનગર રણજી અને દુલીપ સિંહ માટે પણ પ્રખ્યાત છે. છેવટે, વિશ્વ ક્રિકેટમાં મહાન ઊંચાઈઓ હાંસલ કરનાર રણજી આ નવાનગર-જામનગરના મહારાજા હતા. તેમના ભત્રીજા, દુલીપ સિંહ પણ જામનગરના વતની હતા અને વિશ્વભરમાં પોતાને એક પ્રખ્યાત ક્રિકેટર તરીકે સ્થાપિત કર્યા હતા. રણજી અને દુલીપ ટ્રોફી આજે પણ આપણને બંનેની યાદ અપાવે છે.

રણજીની રાજધાની જામનગર ગયા પછી, શિવ નારાયણ મિશ્રાએ નવાનગર રાજ્યના પોલીસ દળમાં પણ સેવા આપી. આ સમય દરમિયાન, તેમના પુત્ર, દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રાએ જામનગરમાં શાળામાં અભ્યાસ કર્યો અને પછી કોલેજ માટે જૂનાગઢ ગયા, જ્યાં તેમણે નવાબી યુગ દરમિયાન સ્થાપિત બહાઉદ્દીન કોલેજમાં આગળનો અભ્યાસ પૂર્ણ કર્યો.

શાળાના દિવસોમાં, દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રા નવાનગર રાજવી પરિવારના સભ્ય રાજેન્દ્રસિંહજી સાથે મિત્ર બન્યા, જે પાછળથી સ્વતંત્ર ભારતના પ્રથમ આર્મી ચીફ બન્યા. તેમની મિત્રતા જીવનભર ટકી રહી. ભારતીય સેનાના વડા બન્યા પછી પણ, રાજેન્દ્રસિંહજી દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રા સાથે સતત સંપર્કમાં રહ્યા, તેમની વારંવાર મુલાકાત લેતા અને તેમની પત્નીને પોતાની બહેન બનાવી હતી.

દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રા પાછળથી લિંકન્સ ઇનમાં કાયદાનો અભ્યાસ કરવા માટે લંડન ગયા. બેરિસ્ટરની ડિગ્રી પૂર્ણ કર્યા પછી, તેઓ છૈલશંકર દવેના નેતૃત્વમાં ડેપ્યુટી પોલીસ કમિશનર બન્યા. જૂનાગઢમાં ગુજરાત પોલીસ ટ્રેનિંગ કોલેજનું નામ તેમના નામ પરથી રાખવામાં આવ્યું છે.

છૈલશંકર દવેએ સૌરાષ્ટ્રમાં વહારવતીઓ (પૂર્વ સૂચના આપીને લૂંટ અને હત્યા જેવા ગંભીર ગુનાઓ કરનારા ડાકુઓ) સામે સફળ ઝુંબેશ શરૂ કરી, જેમાં તેમને દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રાનો સંપૂર્ણ ટેકો મળ્યો. છૈલશંકર દવેને સરદાર પટેલ તરફથી રાષ્ટ્રવીર કહેવામાં આવ્યા. તેમણે ભાવનગરમાં સરદાર પરના હુમલા દરમિયાન ચપળતાથી સરદારને બચાવ્યા જ નહીં, પરંતુ રજવાડાઓ માટે સેવા આપતી વખતે સ્વાતંત્ર્ય સેનાનીઓને પણ નોંધપાત્ર ટેકો આપ્યો.

દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રાએ પાછળથી પોલીસ સેવા છોડી દીધી અને જામનગર, જૂનાગઢ અને રાજકોટ સહિત અનેક રજવાડાઓ માટે કાનૂની સલાહકાર બન્યા. આ સમય દરમિયાન, તેમની એડમંડ ગિબ્સન સાથે ગાઢ મિત્રતા થઇ, જેઓ બ્રિટિશ રેસિડેન્ટ તરીકે લાંબા સમય સુધી રાજકોટમાં રહ્યા હતા, બ્રિટિશ સરકાર અને કાઠિયાવાડના વિવિધ રજવાડાઓ વચ્ચે સંકલન જાળવી રાખવા માટે.

બ્રિટિશ શાસનકાળ દરમિયાન, આ ઓફિસ રાજકોટમાં હોવાથી, શહેર બે ભાગમાં વહેંચાયેલું હતું: એક શાસક (રાજવી) રાજકોટ તરીકે ઓળખાતું હતું અને બીજો બ્રિટિશ રાજકોટ તરીકે. શહેરમાં ત્રિકોણબાગ પાસેનો રસ્તો આ બે ભાગો વચ્ચેની સરહદ હતો. આ જ ત્રિકોણબાગમાં રાજકોટ અને ગોંડલ વચ્ચે ચાલતી ટ્રામ માટે ટ્રામ સ્ટેશન પણ હતું.

હંમેશા પોતાને એક અનુભવી ક્ષેત્ર પત્રકાર તરીકે ઓળખાવતા મિશ્રાનો જન્મ 5 ફેબ્રુઆરી, 1950ના રોજ થયો હતો. તેમણે પોતાનું બાળપણ આગ્રામાં, તેમના દાદા, દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રાના છત્રછાયા હેઠળ, 64 તાજ રોડ પરના વિશાળ બંગલામાં વિતાવ્યું હતું. આ વિશાળ બંગલો પણ જનરલ રાજેન્દ્ર સિંહને કારણે હસ્તગત કરવામાં આવ્યો હતો. આર્મી ચીફ તરીકે, જનરલ સાહેબે આગ્રા કેન્ટોનમેન્ટમાં આ બંગલાને ડિમિલિટરાઇઝ કર્યો અને તેને તેમના મિત્રને 49,000 રૂપિયામાં ફાળવ્યો. તે સમયે આ ખૂબ જ ઊંચી કિંમત હતી, કારણ કે IAS અધિકારીઓનો પગાર 350 રૂપિયા હતો. હિંમત સિંહ, જે તે સમયે સંરક્ષણ રાજ્યમંત્રી હતા, તેમણે પણ આ બાબતમાં મદદ કરી હતી. દ્વારકા પ્રસાદ મિશ્રાએ થોડા સમય માટે હિંમત સિંહના ઓએસડી તરીકે પણ કામ કર્યું હતું.

આર.કે. મિશ્રા તેમના વિદ્યાર્થીકાળ દરમિયાન આગ્રાથી ગુજરાત આવ્યા હતા. કોલેજ દરમિયાન, તેમણે અમદાવાદની પ્રખ્યાત કોલેજ, એલડી એન્જિનિયરિંગ કોલેજમાં અભ્યાસ કર્યો હતો. આ કોલેજમાં અભ્યાસ કરતી વખતે, મિશ્રાજીને પત્રકારત્વનો શોખ કેળવ્યો. એન્જિનિયર બનવાને બદલે પત્રકાર બનવાની વાર્તા ખૂબ જ રસપ્રદ છે, જે મિશ્રાજી ખૂબ જ ઉત્સાહથી કહેતા હતા.

કોલેજમાં અભ્યાસ કરતી વખતે, મિશ્રાજી દેવ આનંદના ખૂબ મોટા પ્રશંસક હતા. તેમણે દેવ આનંદને લગતી બધી માહિતી હૃદયથી યાદ રાખી હતી; તે ગુગલ પહેલાની વાત હતી. અખબારોમાં ફિલ્મ સમાચાર માટે સમર્પિત આખા પાના હતા. તે સમયે, રાજેન્દ્ર સેઠ નામના એક પત્રકાર અમદાવાદ સ્થિત અખબાર ‘ગુજરાત સમાચાર’ ના ફિલ્મ પેજનું સંચાલન કરતા હતા. મિશ્રાજી તેમને ચાની દુકાન પર ફિલ્મ ચર્ચા દરમિયાન મળ્યા હતા. મિશ્રાના ફિલ્મોના જ્ઞાનથી સેઠ પ્રભાવિત થયા, આશ્ચર્ય પામ્યા કે આ એન્જિનિયરિંગ કોલેજના વિદ્યાર્થીએ ફિલ્મો વિશે આટલું જ્ઞાન કેવી રીતે મેળવ્યું.

રાજેન્દ્ર સેઠ જ હતા જેમણે 1967-68માં મિશ્રાને અંગ્રેજી અખબાર “ગુજરાત હેરાલ્ડ”માં પહેલી નોકરી અપાવી. તેઓ આસિસ્ટન્ટ પ્રૂફરીડર હતા, જે પાર્ટ-ટાઇમ નોકરી હતી. ગુજરાત હેરાલ્ડ ત્યારે ગુજરાત સમાચાર જૂથની માલિકીનું હતું, પરંતુ પછીથી તેને અનિલ શાહને વેચી દીધું. શરૂઆતમાં, ગુજરાત હેરાલ્ડ પણ ગુજરાત સમાચારના જ મકાનમાંથી પ્રકાશિત થતું હતું.

મિશ્રાને પ્રૂફરીડિંગ કેવી રીતે કરવું તે ખબર નહોતી, પરંતુ તેમણે અખબારમાં કામ કરતી વખતે આ કળા શીખી હતી. તે દિવસોમાં, અંગ્રેજી અખબારોમાં મોટાભાગના પ્રૂફરીડર્સ નિવૃત્ત સરકારી કર્મચારીઓ હતા. આ થાકેલા અને નિવૃત્ત વ્યક્તિઓમાં, યુવાન મિશ્રાએ ઝડપથી પોતાને સ્થાપિત કર્યા.

પ્રૂફરીડિંગ શીખ્યા પછી, તેમણે લાંબા સમય સુધી રાત્રિ શિફ્ટમાં કામ કર્યું, જ્યાં યુસુફ ખાન, જે પાછળથી પત્રકાર તરીકે પ્રખ્યાત થયા, દિવસની શિફ્ટમાં કામ કરતા. આ અખબારના મેનેજર ગણેશન નામના એક સજ્જન હતા, જેમણે મિશ્રાને ખૂબ પ્રોત્સાહન આપ્યું. તેમના ફાજલ સમયમાં, મિશ્રા કાળજીપૂર્વક અખબારો વાંચતા અને દેશ અને વિશ્વ વિશેના તેમના જ્ઞાનનો વિસ્તાર કરતા.

મિશ્રાનું અંગ્રેજી તેમના શાળાના દિવસોથી જ સારું હતું, તેથી તેમણે ઝડપથી પ્રૂફરીડિંગમાં નિપુણતા મેળવી. તેઓ પહેલા પ્રૂફરીડ કરતા, પછી સીધા “ગેલી” પર માર્ક કરતા. જ્યારે સોમેશ્વર રાવ “ગુજરાત હેરાલ્ડ”માં સંપાદકીય વડા તરીકે જોડાયા, ત્યારે મિશ્રાને લખવાની તક મળી.

સોમેશ્વર રાવે પ્રૂફરીડિંગની સાથે મિશ્રા પાસેથી લેખો મેળવવાનું શરૂ કર્યું. તેમણે જેમ્સ બોન્ડ પર પોતાનો પહેલો લેખ લખ્યો. તેમની સમજ મુજબ, મિશ્રાએ ખૂબ જ સારો લેખ લખ્યો હતો, પરંતુ રાવે તેમને તેમની ઔકાત પર લાવી દીધા. એક વાર નહીં, બે વાર નહીં, પરંતુ 18 વાર, તેમણે તેમની નકલ ફાડી નાખી અને ફેંકી દીધી. 19મી વાર, મિશ્રાની નકલ રાવે મંજૂર કરી, અને અંતે તે અખબારમાં પ્રકાશિત થઈ.

ગુજરાત હેરાલ્ડ પછી, મિશ્રાનું આગામી સ્થાન “વેસ્ટર્ન ટાઇમ્સ” હતું. આ અખબાર ગુજરાતના પ્રખ્યાત પત્રકાર રામુ પટેલ દ્વારા શરૂ કરવામાં આવ્યું હતું. તેઓ એક સમયે પીટીઆઈમાં ટીપી ઓપરેટર હતા. તેમણે ત્યાં પોતાની કુશળતા નિખારી અને વેસ્ટર્ન ટાઇમ્સ નામનું અંગ્રેજી અખબાર શરૂ કર્યું.

વેસ્ટર્ન ટાઇમ્સ એક સમયે મીડિયા જગતમાં અગ્રણી વ્યક્તિઓને રાખતો હતો. મિશ્રાને ગુજરાત હેરાલ્ડમાં તક આપનાર સોમેશ્વર રાવે અગાઉ વેસ્ટર્ન ટાઇમ્સમાં પણ કામ કર્યું હતું. સોમેશ્વર રાવે પાછળથી “મધરલેન્ડ” સાથે પોતાની છાપ છોડી.

જેમ રાવે મિશ્રાને ઉછેર્યા હતા અને તક આપી હતી, તેમ તરુણ કુમાર ભાદુરી, જે પાછળથી નાગપુર ટાઇમ્સના સંપાદક તરીકે જાણીતા બન્યા હતા, તેમણે પણ સોમેશ્વર રાવને તક આપી હતી. ભાદુરી પાછળથી ફિલ્મ અભિનેત્રી જયા બચ્ચનના પિતા તરીકે જાણીતા બન્યા.

વેસ્ટર્ન ટાઇમ્સ અમદાવાદના “જનસત્તા” પ્રેસમાંથી છાપવામાં આવતું હતું અને “ઇન્ડિયન એક્સપ્રેસ”ના માલિક રામનાથ ગોયન્કા દ્વારા જનસત્તાને ખરીદવામાં ન આવ્યું ત્યાં સુધી તે ચાલુ રહ્યું. ઇન્ડિયન એક્સપ્રેસનું છાપકામ પણ જનસત્તા પ્રેસમાંથી શરૂ થયું.

વેસ્ટર્ન ટાઇમ્સ પછી, મિશ્રાની કારકિર્દીમાં મોટો વળાંક આવ્યો જ્યારે તેઓ 1973માં ટાઇમ્સ ઓફ ઇન્ડિયામાં જોડાયા. તેની અમદાવાદ આવૃત્તિ થોડા વર્ષો પહેલા, 1968માં શરૂ કરવામાં આવી હતી. આ આવૃત્તિ માટે અડધી ટીમ વિવિધ એજન્સીઓમાંથી આવી હતી, અને બાકીની અડધી વેસ્ટર્ન ટાઇમ્સમાંથી આવી હતી, જ્યાં મિશ્રા પોતે તે સમયે કામ કરતા હતા.

જ્યારે મિશ્રા ટાઇમ્સમાં જોડાયા, ત્યારે તે ગુજરાતમાં આંદોલન અને ઝડપી રાજકીય પરિવર્તનનો સમય હતો. નવનિર્માણ ચળવળને કારણે ચીમનભાઈ પટેલની સરકારનું પતન થયું હતું, જેના કારણે ગુજરાત સરકારનું પતન થયું હતું.

ચીમનભાઈ પટેલની સરકાર પડી ગયા પછી, જ્યારે ગુજરાત વિધાનસભાની ચૂંટણીઓ યોજાઈ, ત્યારે બાબુભાઈ પટેલના નેતૃત્વમાં જનતા મોરચાની સરકાર રચાઈ. કોંગ્રેસ સામે સંયુક્ત મોરચો બનાવવા, ચૂંટણી જીતવા અને પછી સરકાર બનાવવાનો આ દેશમાં પહેલો સફળ પ્રયોગ હતો. બધી વિચારધારાઓના પક્ષો એક સાથે આવ્યા.

ટાઈમ્સ ઓફ ઈન્ડિયા માટે કામ કરતા, મિશ્રા 1 એપ્રિલ, 1979ના રોજ રાજકોટ ગયા. તેમણે આગામી પાંચ વર્ષ રાજકોટમાં વિતાવ્યા. આ તેમના જીવનના શ્રેષ્ઠ વર્ષો હતા. તેમણે જીવનનો ખૂબ આનંદ માણ્યો અને વિસ્ફોટક રિપોર્ટિંગ કર્યું. 1979ની મચ્છુ ડેમ દુર્ઘટનાનું કવરેજ હોય ​​કે સૌરાષ્ટ્ર-કચ્છમાં દાણચોરો, મટકા સંચાલકો અને બુકીઓ પરના તેમના મુખ્ય ખુલાસા હોય, મિશ્રાએ તેમના ગ્રાઉન્ડ રિપોર્ટ્સ દ્વારા મજબૂત પ્રતિષ્ઠા સ્થાપિત કરી.

આ સમય દરમિયાન, તેમણે ઘણી મિત્રતા વિકસાવી, જે વધતી જતી રહી. તેમાંથી રવિ સક્સેના હતા, જે ગુજરાત કેડરમાં નવા આવેલા આઈએએસ અધિકારી હતા. મિશ્રા રાજકોટના સર્કિટ હાઉસમાં રહ્યા ત્યારે સક્સેનાને મળ્યા હતા. બંને ઉત્તર પ્રદેશના હતા, તેથી સમય જતાં તેમની મિત્રતા વધુ ગાઢ અને મજબૂત બની.

રાજકોટ સર્કિટ હાઉસમાં હતા ત્યારે, તેઓ બે અન્ય વ્યક્તિઓને પણ મળ્યા જે પાછળથી તેમના ગાઢ મિત્રો બન્યા: મુકેશ વ્યાસ અને મધુ દવે. તેમના પ્રભાવને કારણે, વ્યાસ સર્કિટ હાઉસની નોકરી છોડીને પત્રકાર બન્યા,

રાજકોટમાં રહેતા હતા ત્યારે, મિશ્રા તેમની યેઝદી મોટરસાયકલ પર સૌરાષ્ટ્રભરમાં ફરતા હતા. તેઓ જ્યાં પણ જતા, તેઓ સનસનાટીભરી વાર્તાઓ લાવતા. તેઓ હંમેશા ગર્વથી કહેતા, “જો તમે મને સૌરાષ્ટ્રમાં ક્યાંય પણ આંખો બંધ કરીને છોડી દો, તો હું બે કલાકમાં એક એવી વાર્તા લખીશ જે કોઈપણ અખબારના પાના 1 પર સરળતાથી સ્થાન મેળવી લેશે.” સૌરાષ્ટ્રથી ગ્રાઉન્ડ રિપોર્ટિંગ માટે પ્રખ્યાત, મિશ્રાની 1984માં સુરત બદલી થઈ. રાજકોટની જેમ, સુરત ગુજરાતનું બીજું એક મહત્વપૂર્ણ શહેર હતું, જે પાછળથી હીરા અને કાપડના શહેર તરીકે વિશ્વભરમાં પ્રખ્યાત બન્યું.

આગામી ત્રણ વર્ષ સુધી, મિશ્રાએ સુરતમાં તેમનું વિસ્ફોટક રિપોર્ટિંગ ચાલુ રાખ્યું. અહીં પણ, તેઓ સર્કિટ હાઉસમાં રહ્યા. સુરત સર્કિટ હાઉસનો રૂમ નંબર ૨૫ મિશ્રાનો આધાર બન્યો. નિયમો અનુસાર, સર્કિટ હાઉસમાં સાત દિવસથી વધુ સમય સુધી રહી શકાતું નથી, પરંતુ મિશ્રા ત્રણ વર્ષ સુધી, અઠવાડિયા કે મહિનાઓ સુધી સુરત સર્કિટ હાઉસમાં રહ્યા. આજે પણ, સુરત સર્કિટ હાઉસના ભૂતપૂર્વ કર્મચારીઓ રૂમ નંબર 25ને મિશ્રાના રૂમ તરીકે યાદ કરે છે.

ખરેખર, રાજકોટ હોય કે સુરત, મિશ્રા પાસે સર્કિટ હાઉસમાં રહેવાનું ખાસ કારણ હતું. પ્રથમ, તેમને ખોરાકથી લઈને કપડાં ધોવા સુધી કોઈ પણ બાબતની ચિંતા કરવાની જરૂર નહોતી. તેનાથી પણ મહત્વપૂર્ણ, સર્કિટ હાઉસ સમાચારોનો ભંડાર હતો. મંત્રીઓ, રાજકારણીઓ, અમલદારો અને પોલીસ અધિકારીઓ બધા અહીં આવતા અને રહેતા, અને સર્કિટ હાઉસના કર્મચારીઓ બધું જ જાણતા હતા. કોણ કોને મળવા આવ્યું હતું, કેમ, અને શું ચર્ચા થઈ હતી – આ બધી માહિતી મિશ્રાજીને સર્કિટ હાઉસના સ્ટાફ દ્વારા આપવામાં આવી હતી, જે તેમના નજીકના હતા, પ્રશંસકો હતા અને નજીકના સહયોગીઓ હતા.

સુરત સર્કિટ હાઉસમાં રહેતાં મિશ્રાજીના ધ્યાનમાં આવ્યું કે કેવી રીતે એક મહિલા કોંગ્રેસ નેતા, જે તત્કાલીન ગુજરાત સરકારના એક શ્રીમંત વિભાગમાં નાયબ મંત્રી હતી, એક “ખાસ મિશન” પાર પાડવા માટે એક અઠવાડિયા માટે રોકાઈ હતી. સર્કિટ હાઉસના સ્ટાફ દ્વારા જ મિશ્રાજીને ખબર પડી કે “મંત્રી” એ તેમને ફાળવેલા VIP-2 રૂમમાં ટીવી સાથે VCPની વ્યવસ્થા કરી હતી.

તે દિવસોમાં, સર્કિટ હાઉસના રૂમમાં ટીવી નહોતા, તેથી આ મહિલા નેતાએ બહારથી VCP અને ટીવી મંગાવ્યું હતું. સુરતમાં તેમના પાંચ દિવસના રોકાણ દરમિયાન જ્યારે પણ તેમને “વસૂલી”માંથી સમય મળે ત્યારે તેઓ ટીવી પર ફિલ્મો જોતા હતા અને ફિલ્મો ધાર્મિક કે સામાજિક નહોતી, બ્લુ ફિલ્મો, જે તે સમયે વિડિઓ કેસેટ પ્લેયર પર જોઈ શકાતી હતી, તે એક નવો ટ્રેન્ડ હતો. તેમણે દારૂડિયાઓથી લઈને પોલીસકર્મીઓ સુધી, કોઈને પણ વસૂલીમાં છોડ્યા નહીં. કુલ મળીને સુરતથી આ “મંત્રી” એ સાઠ હજાર રૂપિયા ભેગા કર્યા.

1987ની શરૂઆતમાં, મિશ્રા દિલ્હી ગયા અને પ્રોબ ઇન્ડિયામાં સહાયક સંપાદક તરીકે નવી કારકિર્દી શરૂ કરી. બાદમાં, જૂથ સાથે વરિષ્ઠ સહાયક સંપાદક તરીકે, તેમણે પ્રોબ ઇન્ડિયા તેમજ હિન્દી પાક્ષિક મેગેઝિન માયા માટે પંજાબ અને કાશ્મીરથી રિપોર્ટિંગ કર્યું, તે સમયે બંને રાજ્યોમાં આતંકવાદ ચરમસીમાએ હતો.

1991માં મિશ્રા પાયોનિયરના ખાસ સંવાદદાતા તરીકે અમદાવાદ પાછા ફર્યા. તે સમયે ગુજરાતમાં ચીમનભાઈ પટેલનું શાસન હતું, અને મિશ્રાના પ્રશંસક, એચ.કે. ખાન, મુખ્ય સચિવ હતા. ખાનના સમજાવટ પછી જ મિશ્રા ગુજરાત આવવા સંમત થયા.

ખાને ગાંધીનગરમાં તેમના માટે રહેવાની વ્યવસ્થા કરવાનું વચન આપ્યું હતું. તેઓ ખાન પર કેવી રીતે વિશ્વાસ ન કરી શકે? આ એ જ ખાન હતા જેમણે મચ્છુ ડેમ દુર્ઘટના દરમિયાન જ્યારે મિશ્રાજીને રિપોર્ટિંગ કરવાની જરૂર પડી, ત્યારે તેમણે તે રૂમમાં એક ખાનગી ટેલિફોન લાઇન સ્થાપિત કરવાની મંજૂરી પણ આપી હતી જ્યાં ફક્ત રાષ્ટ્રપતિ અથવા વડા પ્રધાનની સરકારી ગેસ્ટ હાઉસની મુલાકાત દરમિયાન સીધી ફોન લાઇન સ્થાપિત થતી હતી, અને તે પણ આ મહાનુભાવોના ઉપયોગ માટે.

જ્યારે મિશ્રાજી ગુજરાત પાછા ફર્યા, ત્યારે સરકાર તે સમયે મુખ્ય અખબારો માટે કામ કરતાં પત્રકારોને સરકારી આવાસ આપતી હતી. ઘણા અગ્રણી પત્રકારો પહેલાથી જ ગાંધીનગરમાં રહેતા હતા. વચન મુજબ, ખાને ટૂંક સમયમાં મિશ્રાને ગાંધીનગરમાં એક બંગલો ફાળવ્યો, જ્યાં વરિષ્ઠ IAS અધિકારીઓ રહેતા હતા.

મિશ્રા ગાંધીનગર આવ્યાના થોડા સમય પછી, પ્રખ્યાત પત્રકાર-સંપાદક વિનોદ મહેતાના નેતૃત્વમાં પાયોનિયર અખબારની દિલ્હી આવૃત્તિ શરૂ કરવામાં આવી. થોડા વર્ષો પછી, મિશ્રા પાયોનિયરના રોવિંગ એડિટર બન્યા, અને આ ભૂમિકામાં, તેઓ માત્ર ગુજરાતમાં જ નહીં પરંતુ ગુજરાતની બહાર પણ રિપોર્ટિંગ કરવાનું ચાલુ રાખ્યું.

પાછળથી, જ્યારે પાયોનિયરની નાણાકીય પરિસ્થિતિ બગડી અને થાપર પરિવાર પાછો ખેંચી ગયો, ત્યારે મિશ્રાએ કંપનીનું સંચાલન કરતા ચંદન મિત્રા સાથે વાત કર્યા પછી, આઉટલુક અને એપી માટે પણ લખવાનું શરૂ કર્યું. પાયોનિયરમાં તેમનો પગાર વધી રહ્યો ન હતો, પરંતુ મિશ્રાના ખર્ચાઓ વધી રહ્યા હતા.

અંતે, 2009માં તેમણે પાયોનિયર છોડી દીધું અને ઇન્ડો-એશિયન ન્યૂઝ સર્વિસ (IANS) ના રોવિંગ એડિટર બન્યા. બાદમાં, મિશ્રાએ મુંબઈથી પ્રકાશિત થતા ફ્રી પ્રેસ જર્નલના રોવિંગ એડિટર તરીકે સેવા આપી હતી અને સમાચાર એજન્સી એસોસિએટેડ પ્રેસ (એપી) માટે રાજ્ય સંવાદદાતા પણ હતા.

તેમણે ધ હિતવાદ (નાગપુર), ડેઇલી પોસ્ટ (ચંદીગઢ), આઉટલુક અને બેંગલુરુથી પ્રકાશિત થતા એજ્યુકેશન વર્લ્ડ મેગેઝિન માટે પણ લખ્યું. વધુમાં, તેમણે ગલ્ફ ન્યૂઝ (દુબઈ), આરબ ન્યૂઝ (સાઉદી અરેબિયા), અને ટ્રિબ્યુન (ચંદીગઢ), તેમજ વિજય ટાઇમ્સ (બેંગલુરુ) માટે પણ સમયાંતરે લખ્યું.

પાંચ દાયકાથી વધુની તેમની કારકિર્દીમાં, મિશ્રાએ અસંખ્ય સંસ્થાઓની સ્થાપના કરી અને તેમના કાર્યોને સક્રિયપણે ટેકો આપ્યો. ઉદાહરણ તરીકે, ગુજરાત યુનિયન ઓફ વર્કિંગ જર્નાલિસ્ટના પ્રમુખ તરીકે, તેઓ 2007માં સ્થાપિત ગુજરાત મીડિયા ક્લબના સ્થાપક પ્રમુખ પણ હતા. તેમણે દિલ્હી યુનિયન ઓફ વર્કિંગ જર્નાલિસ્ટના સચિવ તરીકે પણ સેવા આપી હતી.

ગાંધીનગરમાં રહેતા, મિશ્રાએ ધ જર્નાલિસ્ટ્સ વેલ્ફેર એન્ડ એજ્યુકેશન ટ્રસ્ટ (JEWEL)ની સ્થાપના કરી. આ પહેલ હેઠળ, તેમણે અખબારના ક્લિપિંગ્સથી લઈને મેગેઝિન અને જર્નલ્સ સુધી, ગુજરાતને લગતી સંદર્ભ સામગ્રીનો ભંડાર એકત્રિત કર્યો. એ જ ઓફિસમાંથી, તેમણે એક સમયે “શહર” નામનું અખબાર પ્રકાશિત કર્યું હતું અને નવા પત્રકારોનો ઉછેર કર્યો, જે ગુજરાતના વિવિધ મીડિયા સમૂહમાં આજે કામ કરે છે.

2007માં ગુજરાત મીડિયા ક્લબના સ્થાપક પ્રમુખ તરીકે તેમણે પોતાના વિશે લખેલી પ્રોફાઇલ વાંચીને તમે મિશ્રાની લેખન કુશળતાનો ખ્યાલ સરળતાથી મેળવી શકો છો. તેને વાંચો, તેનો આનંદ માણો, અને તે માણસને યાદ કરો જે શબ્દોનો જાદુગર હતો અને જે પોતાને “વર્ડસ્મિથ” કહેવાનો આનંદ માણતા હતા.

A career which engenders heightened sobriety finally ends up unleashing a hardened sense of hermitage humour. It’s thus that this gray haired gentleman finds high billing –not for his success however as a reward for his failures. He tried unsuccessfully to kind a Press Membership in Gujarat for nearly forty lengthy years till the younger worthies who’re enumerated beneath got here alongside and did it in a matter of about forty days (although thanks primarily as a result of a kick of their very important midsection by the blackcoat’s of the judicial career!). To honour the efforts of a failure, the profitable put him on the head of the heap hoping that the forlorn partitions of the Membership constructing might have one thing to ‘dangle’, a minimum of one {photograph} with a garland and a plaque that can converse the truth-Late…..After all of the previous die younger in journalism.

As for formal introductions, Uttar Pradesh the land of his beginning discovered him a tad distasteful to retain and dumped him on Gujarat after a modicum of training. His state of domicile gave him bread, butter, booze and blossoms. Starting his profession with Gujarat Herald, he graduated by way of Western Occasions to the Occasions of India in 1973 as Reporter earlier than shifting on to Rajkot to take cost of Saurashtra and Kutch in 1979 and to Surat for South Gujarat in 1984. 4 years later he moved to Delhi as Astt. Editor of the Probe India group of publications to cowl bother torn Punjab and Kashmir, solely to return to Gujarat as Particular Correspondent of The Pioneer in 1991 simply earlier than the launch of it is Delhi version by Mr Vinod Mehta. On the inception of the Membership he was the Roving Editor of the identical paper, additionally doing obligation for quite a few different publications together with Outlook and AP below a particular association.